Progress you can believe in!

Sinds de laatste keer dat we je schreven is er weer veel gebeurd. Barack Obama heeft het altijd over zijn “Change you can believe in”, wij komen nu met onze “Progress you can believe in”. Want ‘progress’ hebben we gemaakt. Ik zal bij mezelf beginnen.., ik heb vorige week dinsdag mijn rijbewijs gehaald! Op de stralende 6e mei werd ik om 10.45 bij het CBR hier in Amsterdam verwacht. Na een kort inleidend praatje van m’n examinator gingen we naar buiten. Na een snelle ogentest en een aantal technische vragen over de motor konden we gaan rijden. Mijn instructeur sprak me de laatste bemoedigende woorden toe en we gingen op weg. Ondanks dat ik in het begin een paar kleine foutjes maakte (knipperlichtje vergeten uit te doen en verkeerde rijstrook op de rotonde) kreeg ik het gevoel dat ik best een “lekkere rit aan het rijden was”. Na ruim een half uur waren we weer terug bij het CBR en mijn examinator bleek het met me eens te zijn. Hij vond het algemene beeld van mijn motorrijkunsten goed genoeg voor een rijbewijs. Hoogtepunten in mijn rit vond hij mijn gedrag op de snelweg (wat werd omschreven als: “Ik dacht: zo, die heeft er zin in”) en het feit dat ik rechts langs een obstakel op de weg ging over de fiets-suggestiestrook.
Zo komt het dus dat ik nu ruim 3 maanden na mijn eerste rijbewijs ook in het bezit ben van nummer twee. Omdat dit niet mogelijk geweest zou zijn zonder een essentiële schakel in mijn leerproces, namelijk mijn instructeur, is dit de uitgelezen kans om hem te bedanken voor het werk dat hij in mij gestoken heeft:

Adil Versnel (van Motorrijschool Versnel, Diemen) bedankt!

Zoals Peter in zijn laatste bericht al schreef lopen we al een tijdje rond met het plan om mee te doen aan de Friesche Elstedentocht van de Friesche Motorclub. En afgelopen maandag (Tweede Pinksterdag) was de grote dag dat die tocht gehouden werd. En aangezien we allebei inmiddels in het bezit waren van ons rijbewijs hebben we maar besloten om ook daadwerkelijk mee te gaan rijden (zou ook zonde zijn van de inmiddels al gekochte kaarten om dat niet te doen..).
Daarom hebben we zondag allebei een gehuurde motor opgehaald. Peter in Heerenveen en ikzelf in Utrecht. Omdat de tocht al om 7u begon voor ons op maandagochtend hebben we van zondag op maandag bij een oom van Peter geslapen. Het had nogal was voet in aarde om het huis van deze man te vinden (een iets te klein dorpje in een iets te onbekende omgeving en bijna een motor zonder benzine), maar het is ons gelukt.
En zo kwam het dat we maandagochtend om 7u in Leeuwarden bij de start van onze eerste tocht samen verschenen, het tweede deel van onze ‘progress’.
Ik kan deze ervaring met slechts één woord goed omschrijven: magistraal! Het is echt een geweldig gevoel om als twee vrienden met de motor tussen zoveel andere motorrijders door het Friese landschap te rijden. Dit geweldige gevoel werd nog eens versterkt door het fantastische weer en het uitzinnige publiek langs de kant van de weg. Waar we ook kwamen, dorp of stad, overal stonden mensen langs de kant van de weg te juichen, zwaaien, high-fives te geven of bordjes met teksten als “wheely” “gassen” en “toeteren” op te houden. Vooral het publiek overal gaf een heel apart gevoel. Ik voelde me een soort beroemdheid, en deze vorm van aandacht beviel me voor een dagje wel.
Bij inlevering van een volle stempelkaart kregen we een plaquette van één van de elf steden. Dit jaar hebben we Franeker gekregen, en we hebben al besloten om de volgende tien jaar ook maar gewoon mee te doen om de verzameling compleet te maken.

Wat ook zeer mooi was aan deze rit was de variatie in het landschap. We reden door allemaal kleine dorpjes met namen die zo creatief en apart zijn dat je meteen gaat geloven dat de Friezen echt fantastische mensen zijn. Omdat ze naast die geweldige persoonlijkheid ook nog eens zeer gastvrij, creatief, goed gehumeurd, goed opgeleid en bovenal humorvol zijn.

We hebben dan ook veel gelachen tijdens de rit met als mooist voorbeeld nog wel het kabaal maken bij een open brug. We stonden wat in de neutraal gas te geven waardoor je motor zo lekker gaat brullen. Voor ons stond echter een Harley (het enige echte motormerk) die wat genoeg kreeg van ons gemekker. Vervolgens liet hij ons wel even horen wat echt gebrul is. Na deze demonstratie trokken wij ons schaamtevol terug...

Dit was ‘em weer. De komende weken gaan de echte voorbereidingen beginnen. We hebben nu allebei ons rijbewijs, dus we gaan onze lijn van ‘progress’ voorzetten door onze plannen voor de Europatour van deze zomer concreet te maken.

We’ll keep in touch!