Mooie zon, twee bier en gelukkig nul doden

Het is alweer even geleden dat je van ons gehoord hebt.., maar wij hebben het dan ook zeer druk gehad met plezier maken. Afijn, hier is het vervolg van ons verhaal.

Na in Parijs genoten te hebben van veel geluk, waar ook nog tien cent vinden onder de Eifeltoren bij kwam, vervolgden wij op dinsdag onze weg naar Orléans.

Deze weg hadden wij uitgestippeld met Peter zijn ANWB-routeboek. Maar helaas bleken de namen van de plaatsen niet altijd op de borden te staan. Wij vielen zo mooi met onze kont in de boter.. En reden volgens mij wel drie keer over dezelfde weg, voordat we besloten toch maar de autoweg te nemen. Gelukkig kwamen wij ook op deze wegen zeer veel mooie bochten tegen, waar je geweldig mooi in kon hangen. Dit alles met een fantastisch uitzicht en wonderschone gebouwen links en rechts maakten de tocht fantastisch.

Toen we in Orléans aankwamen bleek het er superdruk te zijn. We waren middenin de avondspits beland, maar inmiddels hebben wij de rijstijl van de Fransen aangenomen, zodat we ons prima door de vele auto's heen wisten te manouvreren. Na even zoeken (lees: veel gestamp en getier, omdat we het niet konden vinden, en de ANWB niet meer vertrouwden), vonden we dan uiteindelijk toch de camping 'Municipal' in Olivet, een dorpje dat tegen Orléans aanligt.

Eenmaal aangekomen op de camping begon ons zweet bijna te borrelen, omdat er een gezin voor ons werd geweigerd, omdat er geen plek meer was. Waren wij nou alweer met de kont in de boter gevallen?!?, of kwam ons geluk weer even om de hoek kijken.., en ja hoor: wij vielen inderdaad met onze neus in de zalm (ja, wij hebben inderdaad een heel nieuw taalgebruik aangeleerd). Er was nog een plaatsje over achter een grijze 206.

Nadat wij met veel gestuntel onze tent hadden opgezet kwam opzichter Laurace ons vragen of wij het erg vonden dat er nog twee mensen naast ons kwamen staan. Ach, en wie zijn wij om dat niet toe te staan, en zodoende kwamen daar in één keer een Harley 1450cc en een Honda 500cc aanrijden. Met dik bepakte motoren en een zitting van berenhuid kwamen ze daar aan, en wij voelden ons een beetje klein, maar nadat de helmen afgingen en de handen werden geschud bleek dit heel erg mee te vallen.

Deze rijders die met Gerrit en Vera aangesproken wilden worden lieten meteen al door het vertoon van twee stoelen zien dat een motorvakantie wel comfortabel kwam. Overigens zou dit niet de eerste keer zijn dat wij met onze spullen het onderspit zouden delven. Maargoed, wij gingen lekker eten koken, en Gerrit en Vera ontpopten zich als goede buren, door ons hun gassetje te laten lenen, zodat wij wat sneller ons eten konden nuttigen. Na wat goede gesprekken en wat biertjes gingen wij maar slapen om de volgende dag Orléans te verkennen.

Dit deden wij per motor. Nadat wij die achter de werkelijk prachtige kathedraal op de stoep hadden geparkeerd besloten wij te voet de binnenstad in te trekken. Orléans bleek een zeer oude binnenstad te hebben, met mooie authentieke huisjes en nauwe straatjes. Nadat we die allemaal doorlopen hadden besloten wij nog even aan de Loire-oever te gaan zitten, waar we door een Ierse man halfnaakt op de foto zijn gezet. Omdat dit al de tweede keer was dat zoiets gebeurde (eerste keer was bij de Eifeltoren), besloten we er een traditie van te maken. En nadat we de kathedraal van binnen hadden bekeken en ook nog vele andere kleine kerkjes hadden gezien besloten wij ook nog het Jeanne d'Arc huis te vereren met een bezoekje.

Via de supermarkt reden wij terug naar de camping. Dat bezoek aan de supermarkt bleek overigens overbodig: zodra we op de camping aankwamen sprintten twee verschillende buren op ons af om ons eten aan te bieden (zo zelfstandig zagen we er dus uit..).
Maar toch hebben we beide buren niet teleur hoeven stellen, en zo kwam het dat we die dag een halve kilo gehakt de man aten.

Op de donderdag was het dan toch weer tijd om onze reis te vervolgen, en we hadden de zware tijd om in twee dagen tijd in Trejouls te komen. Een dorpje dat iets boven Toulousse ligt, en bijna compleet eigendom is van mijn oom. Op de eerste dag hebben wij ongeveer 300km. afgelegd via mooie binnenwegen en hoofdwegen. Onze strategie is nu om grote plaatsennamen te volgen, want deze worden wel aangegeven. Na een zeer lange, maar ook mooie rit begon het zoeken naar een camping in Masserat. Nadat wij het hele dorpje dat bovenop een zeer steile berg ligt geheel hadden doorkruisd bleek weer eens dat we een afslag te vroeg hadden genomen. Dus wij reden weer terug over een afdaling met grind zover het oog rijkt. Zonder al te veel problemen wisten we nu wel de camping te vinden, die om het ons moeilijk te maken nog wel even zijn naam had veranderd, maar meer dan twee keer fout rijden is er niet van gekomen.

Terwijl ik het eten klaarmaakte kon Peter de tent opzetten en in een half uur waren we beiden klaar, en het gevoel dat het allemaal al veel beter ging dan de eerste keer deed ons genieten van de week die er alweer bijna opzat. Na het eten hebben we die avond nog gezellig geschommeld en gewipwapt. En met een biertje in de hand genoten wij van een ondergaande zon aan een mooi meer. Na een aantal goede gesprekken en discussies gingen we dan toch maar slapen op ons matje dat elke avond weer dunner begint te voelen. Ja, wij hebben het er ons weer goedkoop van afgemaakt en dat beginnen we nu toch te merken.

De volgende dag bleek een zware dag te worden, vooral voor de rode Honda van Peter. Het beestje dat eerder deze week vanuit de benzinekraan begon te lekken zou het vandaag zwaar te verduren krijgen. De benzineslang werd overigens door slim gebruik van tieripjes weer gemaakt en zo blijkt maar weer dat men niet zonder tieripjes kan.

Op deze dag zouden we gewoon via de snelweg naar Trejouls gaan, maar omdat het doel van deze reis anders is dan het spekken van de Franse staatskas besloten wij deze weg te verlaten toen dit een tolweg werd. Nu reden wij weer door een steeds heuveliger berglandschap en door steeds nauwere bochten. Gerrit en Vera hadden ons hiervoor al gewaarschuwd. Hierop lettend gebeurde er daarom ook helemaal niets. Maar toen we later op zoek waren naar het kleilne dorpje Trejouls sloeg het noodlot toe. Na eerste teveel getankt te hebben waardoor de helft van de 1,58e de liter kostende benzine er aan de onderkant weer uitliep sloeg de motor van Peter daarna af omdat hij tijdens deze lekkage de benzinekraan had dichtgedraaid en niet meer had opengezet toen hij de reis vervolgde. Maar de rode buffel zou het nog zwaarder te verduren krijgen. Toen we stopten om de weg te vragen remde de motor iets te veel af in het grind. Verder niets ergs, maar omdat de motor iets verschoven was leunde hij wel zoveel naar links dat het gewicht hem soepeltjes tegen de grond drukte. Na wat gescheld en gevloek moest ik er dan ook aan te pas komen om deze volledig bepakte motor weer op zijn bandjes te drukken. Na de spiegels weer recht te hebben gebogen vervolgden wij onze weg. Na wat grootspraak van Peter zijn kant, dat hij nog nooit van zijn motor gevallen was kwam het noodlot weer even om de hoek kijken. Toen hij even op de kaart keek dook vanuit het niets een flauw bochtje op die hij dus maar helemaal niet nam, met als gevolg dat zijn motor in een greppel belandde en hij zelf over het gras rolde. Wees gerust, het klinkt allemaal veel erger dan het is. Met Peter zijn pak en hemzelf is niets aan de hand. De grootste opgave was om de motor weer uit de greppel te halen. Maar met een behulpzame Franse boer was dat ook zo gedaan.

Toen we daarna zonder meer problemen aankwamen in Trejouls gingen we eerst maar eens even afkoelen in een fijn zwembad, waarna we konden aanschuiven aan een heerlijk diner. Hier waren wij echt aan toe. Na dit diner hebben we de tent opgezet en op de rand van een afgrond uitgekenen over een mooie vallei met helder maanlicht.

En zo zijn we weer gekomen bij vandaag, zaterdag, een rustdag waarop we nog wat wassen draaiden en uitkeken vanaf het terras op de geweldig mooie vallei. Morgen gaan we naar Andorra om daar ook weer een extra dagje rond te gaan hangen. De verhalen over Andorra zijn positief (er zou geen BTW bestaan daar), en dat zullen wij natuurlijk even controleren...


Tot ziens.