The long way back

En daar zijn we weer! Dit keer vanuit Luxemburg, helaas alweer de laatste stad die we aandoen op onze reis... Maar tussen ons laatste bericht en het moment dat we hier nu zitten is er weer veel gebeurd, en daar wil ik je nog even graag een update van geven voor we weer in Nederland zijn.

In ons vorige bericht schreven we nog dat we in Milaan op zoek zouden gaan naar een Honda-dealer. Dat hebben we ook gedaan en we vonden op internet dat er eentje vlak bij het centrum zou moeten zitten. We besloten er heen te lopen, en inderdaad zat er ook een dealer op de beloofde plek. Maar..., in Italië vinden sommige ondernemers het de normaalste zaak van de wereld om de hele maand augustus gewoon de zaak dicht te gooien, en zo ook onze Honda-dealer. We besloten daarom maar om gewoon lekker de rest van de vakantie te blijven aanduwen bij het starten, wat ons, na het toch al zo'n 20x gedaan te hebben, nog steeds niet bevalt.

Na onze voettocht naar de Honda-dealer dronken we nog een cappucino (die overigens lekker en goedkoop was, een gouden combinatie als je het mij vraagt) en daarna liepen we nog even het centrum van Milaan in.
Daar aangekomen gingen we op zoek naar de dom van Milaan, die zeer mooi zou moeten zijn. Inmiddels kunnen we dat bevestigen, de dom van Milaan is een van de mooiere kerken die we op onze reis hebben gezien. Minder mooi waren echter de praktijken die gaande waren op het plein voor de dom. Daar liepen een aantal mannen rond die nietsvermoedende toeristen beetpakten, mais in de hand duwden en duiven lokten om dat op te eten. Zo gebeurde het ook ons. Best een leuke ervaring trouwens. Vervolgens pakte de man ons fototoestel, deed alsof hij foto's maakte (ja, deed alsof; de man heeft geen foto gemaakt..). En nu komt de minder fraaie kant om de hoek kijken: hij vroeg ons daar 10e voor! Nou zijn wij alles behalve gierig, maar deze man ging helaas te ver en moest het met de helft doen wat naar mijn mening nog steeds rijkelijk betaald is voor nog geen twee minuten werk.

Na nog wat van het centrum van Milaan te hebben bekeken reden we terug naar de camping waar we nog wat praatten met de plaatselijke Nederlandse jeugd (ja, je ziet ze echt letterlijk overal die Nederlanders) en daarna gingen we (na ook het bord van de dames-wc gebrast te hebben) lekker slapen.

De volgende ochtend stapten wij, naar mening van onze buren veel te laat, op de motor en vertrokken richting Macon, een stadje net boven Lyon. Het beloofde een lange en dure dag rijden te worden, en dat werd het ook. Na de Italiaanse staatskas gespekt te hebben kwam ook de Franse staat met het verzoek om 22e neer te tellen voor de Mont Blanc-tunnel. Voor deze tunnel van 11km. lang vroegen ze maar liefst 22e, wat neer komt op een euro voor elke 500 meter.., wederom iets waar we naar mijn mening rijkelijk voor betaald hebben.
Maar het zou die dag allemaal nog veel leuker worden. Toen we eenmaal in Macon aankwamen was het inmiddels al 22u geweest, op zich niets ergs, maar dat is wel de tijd waarop de plaatselijke camping zijn deuren sluit.. Na nog wat gegeten te hebben bij McDonalds restte ons dan ook niets anders om een plek te zoeken om wild te kamperen. Deze plek vonden we in een landbouwstreek net buiten Macon, waar we op een zandpaadje tussen de graanvelden in slaap vielen, onder de sterrenhemel. We waren aangekomen op het dieptepunt van onze verwildering. Te veel haar op het gezicht, van ons afboeren en te veel prut onder de nagels hoorden er al bij, nu sliepen we ook nog onder de sterren. Ergens is het maar goed dat de reis bijna afgelopen is...

De volgende dag werd ik wakker van Peters stem, die de volgende woorden sprak: "ok, nou hebben we feest". Ik besloot mijn ogen open te doen en keek vervolgens recht in de ogen van een Franse boer. Daar lagen we dan: half naakt op andermans land. Gelukkig was de man alles behalve boos en na een kort praatje verzocht hij ons iets aan de kant te gaan zodat hij er langs kon met zijn auto en wenstte ons nog een prettige vakantie.

Na alles weer te hebben ingepakt gingen we op weg naar ons volgende doel: een motorcamping in Clejurs, een dorpje net boven Dijon. Na een heleboel kilometers te hebben rondgereden in de buurt van waar Clejurs volgens ons moest liggen gaven we het op. We moesten onze meerdere erkennen in het lot dat blijkbaar niet wou dat we deze vakantie ook maar één keer op een motorcamping zouden slapen; Clejurs was onvindbaar..
We besloten daarom maar door te rijden richting Nancy, en namen een camping in Chamers, zo'n 50km. onder Nancy. Na een heerlijke nog uit Italië meegenomen pasta en een paar blikjes bier gingen we slapen.

Vandaag zijn we na een heerlijke douche vertrokken uit Chamers naar Luxemburg, waar we nu op een camping net buiten de stad Luxemburg zitten. Op het moment zitten we in Luxemburg zelf, in een internetcafé. En net voor we hier kwamen vond nog een klein hoogtepuntje in onze vakantie plaats. Datgene waar ik al de hele vakantie naar op zoek ben, en in geen van de reeds bezochte landen vond, vond ik hier: de McRib; de meest heerlijke hamburger die McDonalds ooit heeft uitgevonden. En zo zal zelfs Luxemburg een plaatsje in mijn hart krijgen als één van de hoogtepunten van deze vakantie.

En dat was het, dit was onze reis... Hadden we in Milaan al het gevoel dat het vanaf toen slechts de weg terug zou zijn, nu is het echt over. Het enige dat nog rest is slapen, een tent afbreken en dan terugrijden naar Apeldoorn, waar wij, zo is mij verteld, warm onthaald gaan worden.
Maar ergens is dat toch jammer.. Zowel Peter als ikzelf hebben namelijk het gevoel dat dit altijd ons leven is geweest. Rondtrekkend door Europa op de motor en niets dan elkaar als vaste factor in ons leven. Vier weken zoiets doen is echt lang, en de paar dagen die we in Parijs hadden, nog geen maand geleden, lijken al zo on-ge-lo-ve-lijk lang geleden. Maar ik spreek niet alleen namens mezelf als ik zeg dat dit vier van de mooiste weken uit m'n leven waren.